2e lesweek - geen secundairy dit keer...

Petcharat Hospital 23 en 24 juli

Hallo allemaal.

In plaats van Engelse les te geven op de Secundairy School de afgelopen 2 dagen, ben ik in het ziekenhuis van Petchabury geweest. Niet voor mijzelf, maar voor Rian. Ze had vanaf zaterdag al buikpijn. We dachten dat ’t wel meeviel en dat het gewoon iets van diaree zou zijn. Maar toen we de hele zondagnacht niet hebben geslapen omdat Rian ontzettende buikkrampen had, gingen we toch even nadenken. Om 5:00 uur hebben we John gebeld. Hij vond het toch verstandig om naar de eerste hulp te gaan.
Met meneer Suthipong (iemand moest ons erheen brengen) zijn Rian, Marijke en ik naar het ziekenhuis van Cha-am gereden. Als je dat een ziekenhuis kunt noemen… Ze werd op een bed gelegd in een ruimte wat meer leek op een e.h.b.o. post van een marathon. Toen we hoorde dat de dokter pas over een uur kwam, omdat hij net wakker was (mooie eerste hulp), vonden we het ziekenhuis van Petchaburi toch een beter idee.
Gelukkig dat we dat gedaan hebben; Rian werd meteen naar een kamer vervoerd, kreeg een infuus en pijnstillers. Ik vond het apart dat ze meteen een infuus kreeg, keek daarom ook even snel de andere kant op, maar het is wel beter. Zo kunnen ze haar meteen dingen toedienen. Het ziekenhuis zag er goed uit, net zoals wij een ziekenhuis kennen. Misschien nog wel beter dan in Nederland. Rian kreeg een eigen kamer, werd om de 2 uur gecontroleerd en Marijke en ik konden op de kamer blijven slapen. We vonden het niks als Rian daar alleen zou liggen.
Na een soort van echo of scan van Rian’s buik, werd het duidelijk dat ze een infectie heeft in haar dikke darm. Gelukkig niks met de blinde darm, daar maakte we ons namelijk een beetje zorgen om.
De nacht van maandag op dinsdag verliep niet al te soepeltjes. De antibiotica begon aan te slaan. Sowieso werden we om de 2 uur wakker van lieve zusters die Rian controleerden, maar Rian had ook weer erg veel last van de buikkrampen. Op een gegeven moment hebben we toch maar even de zuster geroepen die met een hele dosis pijnstillers aankwam. Nadat Rian heeft overgegeven (waarbij ik even een moment op het balkon heb gestaan, haha, wat ben ik toch een watje) kon ze weer rustig slapen. Alles moest er gewoon uit.
De rest, Paulien, Paul en Gemma, waren ook nog op bezoek geweest gisteravond. Het was zó leuk om hun weer te zien! Ik denk dat het komt omdat je elkaar elke dag ziet en toch al iets van een band hebt opgebouwd.
Ze zijn met de bus gekomen, dat was volgens mij ook weer een hele ervaring. Op de site van Paul kun je deze belevenis heel mooi nalezen :D

Vanmorgen kwam de dokter en voelde nog even aan haar buik. Hij zei dat Rian de antibiotica moest voortzetten voor ongeveer 5 dagen en dat ze naar huis kon. Hoera! We waren echt blij. John kwam ons rond 12 uur ophalen.

Deze ervaring in het ziekenhuis leek veel langer dan ongeveer 1,5 dag en ook hier hebben we erg veel van geleerd. Ik moest vaak erg schrikken van de pijn die Rian had, maar was ook verbaasd van haar dapperheid, nuchterheid en humor. Ondanks haar pijn en vermoeidheid wist ze nog uit te brengen dat ze het ziekenhuis net een hotel vond, alleen miste ze nog het zwembad. :)
Ik vond Marijke en ik ook best een goed team. Voor mijn gevoel kon Marijke de kots, naalden en bloed goed aan en wist ze Rian uitstekend te ondersteunen. Ik kon daarentegen de Thaise doktoren en zusters redelijk verstaan met hun Engels en kon Rian alles rustig uitleggen…
Uitgeput kwamen we vanmiddag thuis en hebben we tijd om uit te rusten. Het gaat beter met Rian, en dat is het belangrijkste!

Vanavond op tijd naar bed, want ik heb 2 nachten niet goed geslapen. We hebben nog even met John gegeten en voorbereid voor morgen; Uni!

Lieve mensen, tot snel!! Ik denk aan jullie allemaal!!:D
Liefs, Ryanne.